انتخابات اتاقهای اصناف رباطکریم و بهارستان برگزار شد؛ در رباطکریم ایزدی برای دومین دوره متوالی ماند و در بهارستان نیز امیر اسمعیلی آتشگاه با ۱۴ رأی ریاست اتاق را به دست آورد.
اما یک سؤال ساده همچنان سر جایش است؛ ریاست و عضویت در هیئترئیسه اتاق اصناف دقیقاً چه جذابیتی دارد که برای چند صندلی آن چنین رقابتی شکل میگیرد؟
طبیعتاً اتاق اصناف یک جایگاه تشریفاتی نیست. این مجموعه با بخش مهمی از مسائل روزمره کسبه و فعالان اقتصادی، از پیگیری مشکلات صنفی و تعامل با دستگاههای اجرایی گرفته تا موضوعات مربوط به بازرسی، مجوزها، ساماندهی واحدهای صنفی و انتقال مطالبات اصناف سروکار دارد.
همین گستره مسئولیت، یک سؤال مهمتر ایجاد میکند: آیا این رقابت برای خدمت بیشتر به کسبه است یا خود جایگاه مدیریت اتاق، جذابیتهای دیگری هم دارد؟
پاسخ این سؤال را البته نه از روی تعداد نامزدها و میزان رأی، بلکه باید از عملکرد هیئترئیسهها در طول دوره جدید فهمید.
اگر قرار است این صندلیها صرفاً محلی برای عنوان، جلسه، عکس و مصاحبه باشند، طبیعی است که کسبه در نهایت بپرسند سهمشان از این همه رقابت چه بوده است؟
اما اگر خروجی آن، کاهش مشکلات صنفی، پیگیری جدی مطالبات کسبه، شفافیت بیشتر، دفاع مؤثر از حقوق واحدهای صنفی و حل مسائل واقعی بازار باشد، آن وقت میتوان فهمید چرا این صندلیها تا این اندازه اهمیت دارند.
فعلاً انتخابات تمام شده و صاحبان صندلیها مشخص شدهاند؛ حالا باید دید این صندلیها برای چه کسانی جذاب بود و مهمتر از آن، برای چه کسانی قرار است کار کند؛ هیئترئیسه یا کسبه؟